روزا رو نشمر، بی‌فایده‌ست.

تا صد روز پاکی، یه روز بیدار میشی و می‌بینی دوباره روز اوله.

ازش کوه نساز، فکر کن یه دشت همواره.

قدم به قدم.

اما تو کسی را از دست دادی، که آغوشش برای تو، گشوده‌تر از وطنت بود. ❤️‍🩹

دلم می‌خواست بمیرم ولی نهایتا میتونم بخوابم که صبح بلند شم و با نهایتِ بی‌میلی زندگی رو از سر بگیرم.

البته چیزی که هست اینه که آدم‌ها از تو ناامید می‌شن. غم‌ و اندوهت خستشون می‌کنه. تکراری می‌شی. تبدیل به غمی می‌شی که دست و پا داره. می‌ترسی بیانش کنی چون تنها‌تر می‌شی. چون دیگه کسی برات قدم برنمی‌داره. چرا باید برداره اصلا؟